7 gedachten over “De bedoe-ing… (biertje drinken?)

  • april 21, 2017 om 3:00 pm
    Permalink

    he bah , nu ben ik te laat… pas na Pasen je boek gekocht..
    Dank je wel voor je vrolijke boek over de overgang. jazeker, ik wordt er vrolijk van!
    En voel mij dankzij je vrolijke boek veel minder drammerig tegenover mijn lief als ik hem aanraad ( who. am. i. kidding….. hij MOET!!!) het te lezen.
    alles is zooo herkenbaar!
    heb al maanden niet in mijn atelier gezeten … mijn Tang heet gewoon Kreng…

    Beantwoorden
    • april 21, 2017 om 7:11 pm
      Permalink

      Ha Silvia,
      Die is ook heel goed: Kreng! Geweldig!
      Ik zie ze in gedachten om tafel zitten, deze ‘subs’ van ons, en maar zeuren en zeiken en elkaar opfokken 🙂
      Hup, naar je atelier! En op zoek naar Kreng’s tegenpool!

      Hartelijke groet,
      Francine

      Beantwoorden
  • mei 10, 2017 om 10:32 am
    Permalink

    Hoi Francine,

    Ik had je gezien bij koffietijd en was gelijk enthousiast over je boek. Inmiddels besteld en snel uitgelezen. Wat heb je dat geweldig beschreven over die irritante overgang. Soms ook confronterend. Absoluut hilarisch ook, lag af en toe in een deuk. Breinblubber is nu mijn stopwoordje.
    Dit boek ga ik zeker promoten!

    Groeten Madelon van Woudenberg.

    Beantwoorden
  • juni 5, 2017 om 7:11 pm
    Permalink

    Hoi Francine,

    Nadat je mijn dochters (nu 19 en 15) deels door de pubertijd hebt gesleept (waarvoor dank) en ik mij ondertussen afgevraagd heb waarom je toch met het HOI tijdschrift was gestopt… bleek vorige maand wel waarom: je was bezig je voor te bereiden op een boek voor mij, en voor de moeders van alle meisjes!
    Dankjewel! Meteen gekocht, 2x achterelkaar uitgelezen, getipt aan derden en een x weggegeven! Vergat ik die Maria Kalman te googlen. Dit weekend liep ik tegen een boek van haar aan: And the Persuit of Happiness in een restaurantwinkel nota bene! Ook gekocht. Weet je waar haar stijl mij aan doet denken? Aan het boek Charlotte, Leben oder Theater, van Charlotte Salomon wat ik zelf kocht als 16 jarige in de RAMSJ. (Zelfs de voorkant vertoont gelijkenis, de inhoud zeker niet, het boek van Charlotte is een boek vol goaches van haar leven als Joods Duits meisje in de oorlog). Ik ben benieuwd of je dat ook vindt!
    Hoe ik mij door deze periode van overgang heen zet, ga ik beleven, maar met jouw tips en adviezen (over bijv de hormonale oplossingen) kom ik een heel eind.

    Nogmaals dank, en hartelijke groeten Anneke Zijlstra, (50 en tot voor kort echt nog niet in de overgang…die blijkbaar door breinblubber meerdere boeken vaker dan 1x leest: waaronder met veel plezier jouw Overstroming.) PS blijf schrijven tekenen en publiceren!

    Beantwoorden
    • juni 9, 2017 om 12:31 pm
      Permalink

      Hallo Anneke,

      Fijn en inspirerend is dat boek, hè?
      Het werk van Charlotte Salomon is er nmm idd mee verwant, en ook dat bewonder ik zeer.
      Voedsel voor de ziel!

      Maak er een goeie overstroming van 🙂
      Francine

      Beantwoorden
  • juni 9, 2018 om 7:40 pm
    Permalink

    Beste Francine,

    Wat een prachtig boek! Openhartig én lollig bovendien. Gelukkig gaat het weer beter met je, zo begrijp ik uit je verhaal. Nu ik er middenin zit, en stroom en stoom, vroeg ik me af wanneer jij wist en/of voelde dat je onderhand was uitgestroomd? Met andere woorden: wanneer wist / voelde je dat de overgang over was? Het lijkt me een appendix waard:) En zoals anderen ook opmerkten: het is te gek dat de overgang nog steeds niet serieus wordt genomen in ons land. Hopelijk draagt jouw boek bij aan het keren van dit tij.
    Hartelijks, Titia Vaags

    p.s. een aantal jaren geleden heb ik een paar boeken uit jouw HOI-reeks en de dagboeken van Ezzie persklaar mogen maken voor Querido. Leuk werk!

    Beantwoorden
    • juni 10, 2018 om 6:19 pm
      Permalink

      Ha Titia,

      Dank voor je mail. Het gaat zeker een stuk beter! En zoals Jonas op een gegeven moment in het allereerste Hoi-boek zegt: ‘Een avontuur is leuk als je het kunt navertellen’ :).
      Mijn overgang is nog niet over, ik ben nu bijna 4 jaar post meno. Heb nog steeds wel dingetjes. Opvliegers vooral eigenlijk.
      En iets met mijn ogen, dat volgens mij ook met de hormonen te maken heeft. Maar de artsen hebben daar dus weer geen kaas van gegeten, dus die schrijven het aan iets anders toe. Heel vervelend. Het volgende avontuur zullen we maar zeggen.
      Het is inderdaad ongelofelijk hoe weinig het nog steeds op de kaart staat.
      Mijn standaard vraag bij een bezoek aan de dokter (welke dan ook, ook de tandarts, psycholoog) is nu: ‘Hoeveel tijd is er in uw opleiding aan de overgang besteed?’ Dat schudt ze hopelijk wakker. (Het antwoord was tot nu toe altijd: niet tot minimaal)
      En dat zijn alleen nog maar de artsen… Werkgevers, overheid, familie, mannen, etc.
      Maar het is gelukkig al aan het veranderen. En wij kunnen daar allemaal aan bijdragen!
      Hartelijke groet,
      Francine

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *